فاطمیه

شبیه کشت کرده ای اسیرخشکسالی ام

تو درک می کنی مرا از این نگاه خالی ام

پرنده ی مهاجرم،شکسته پر مسافرم

چه تلخ و سرد می روی در این شکسته بالی ام

کبود روی ماه تو،به سمت من نگاه تو

غریب آشنای من کجای این توالی ام

چهار طفل خسته ات کنار بال بسته ات

نشسته اند مضطرب و من در این حوالی ام

نگو که میخ در چه شد که پهلو ات شکسته شد

و از قیامتی که شد، و قامت هلالی ام

تو را خدا نرو بمان،پر از نشان بی نشان

که بی تو من اسیر دست حسرت و ملالی ام

نرو تو نور خانه ام،مسافر شبانه ام

ببین که سیل اشک غم نمی دهد مجالی ام


[ یکشنبه 1393/01/24 ] [ 14:5 ] [ رضا نظری ] [ ]

يادت مي رود

مي روي و خاطراتم باز يادت مي رود

آنچه را كه بوده از آغاز يادت ميرود

مي بري از خاطرت آن روزهاي خوب را

مثل مرغي در قفس پرواز يادت مي رود

وحشي اند اين روزها حتي كبوترهاي جلد

قوي زيبا،حمله هاي باز يادت ميرود

من تو را دارم اگر لايق بداني و تو من

گفته بودي بارها ،اين راز يادت مي رود؟

مي شوم تنها و بعد از اين تو با من نيستي

کوکهای سینه ی ناساز یادت می رود

پادشاهي مي كني در بازي شطرنج ما

بغضهاي تلخ اين سرباز يادت مي رود

خوب مي دانم كه فرداهاي سختت مي رسند

اين همه كبر و غرور و ناز يادت مي رود

باز مي گردي به دنبال نگاهي منتظر

هر چه را كه بوده از آغاز يادت مي رود




پيشاپيش سال نو بر همه دوستان مبارك.انشاالله سالي پر از خير و بركت والبته پر از شعر داشته باشيد


[ یکشنبه 1392/12/11 ] [ 14:13 ] [ رضا نظری ] [ ]

همين است كه هست

                        يك نفر دل به شما بست،همين ست كه هست       

                        اگر او عاشق اگر مست،همين ست كه هست

                         بي تو اين ثانيه ها را نفسي بند نبود                         

                        اسم اين فاجعه عشق ست،همين ست كه هست

                         مثل جنگاور رومي كه براي تو نهد                

                       جان خود را به كف دست،همين ست كه هست

                        بايد از دلخوري باغچه پرهيز نكرد         

                         اگر او با دل ما هست،همين ست كه هست

                        با تو از فاصله معناي عجيبي دارم           

                        گاه اندازه ي يك شصت،همين ست كه هست

                        دل ما منگنه ي نامه ي ديدار شماست                       

                        ميرسد باز به پيوست ،همين ست كه هست

                       باز پيغام دلم را به نگاهت برسان                        

                       كه كسي دل به شمابست،همين ست كه هست

[ دوشنبه 1392/09/04 ] [ 17:29 ] [ رضا نظری ] [ ]

تب و تاب

هر شب برایم در تب و تابی ولی بعد                        آسوده می گیری و می خوابی ولی بعد

احساس گنگی می شکافد سینه ات را                   حس میکنی در بند مردابی ولی بعد

یکباره  می خشکد  تب  نیلو فرینت                          با اینکه  همواره  تو  در  آبی  ولی بعد

تب می کنی دلشوره داری ،خوب پیداست                 در هر سلولت عشق می یابی ولی بعد

می بینی از ادراک سرشاری و هستی                     تا آسمانی هست و مردابی ولی بعد

آرام می گیری کنار برکه ای دور                              مانند  پرواز  دو  مرغابی   ولی بعد

می بینی این کابوس حرصت میدهد هی                  در فکر یک راهی به ایجابی ولی بعد

حتی مجابت می کند آشفته باشی                        دیگر نبینی روی شادابی ولی بعد

حس میکنم فهمیده باشم...آه بانو                          هر شب برایم در تب و تابی ولی بعد...

[ دوشنبه 1391/12/07 ] [ 15:22 ] [ رضا نظری ] [ ]

تاوان

می خواهم از این درد تکراری بمیرم                           از اینکه خیلی دوستم داری بمیرم

از اینکه هر روزت به یادم باشی و بعد                         شب تا سحر بیهوده بیداری بمیرم

افسرده ای،مانند گلبرگی که پژمرد                            از دوریم اینگونه بیماری ،بمیرم

بیخود خودت را از همه عالم نرنجان                          عشقم نمی ارزد به دیناری،بمیرم

رد می شوم از کوچه می بینم که هستی                 پشت نقاب پنجره جاری ،بمیرم

حتی تو لبخندی نمی بینی به لبهام                         باید بفهمی که سرکاری ،بمیرم

شاید تو هم دل سوزیت گل کرده باشد                      شاید خبر داری و بی عاری، بمیرم

یک غده ی بد خیم در مغزم تنیده                             امروز و فردا می روم ،آری بمیرم

[ پنجشنبه 1391/05/12 ] [ 10:17 ] [ رضا نظری ] [ ]

وقت باران

وقتی که باران می زند بر شیشه میمیرد                     آنسوی درک پنجره،یک بیشه میمیرد

چون برگ سبزی ریشه ام آنسوی ادراک است             بهتر که می دانی تو، گل بی ریشه میمیرد

من رکعتی سرخم قنوتی خسته در دستم                  با این حساب آیین این اندیشه میمیرد

باران که می بارد بیا،جنگل خطر دارد                          حتی درخت سرو هم با تیشه میمیرد

پشت همین پرچین شفافی که من هستم                 دور از تو یک جنگل ،ویا یک بیشه میمیرد

[ دوشنبه 1391/01/07 ] [ 17:45 ] [ رضا نظری ] [ ]

من...

دل شکسته ترین مرد دهکده من                              عمق حادثه را دست و پا زده من

آنکه فکر و خیالش تو بودی و بس                              اینک از همه تنها تر آمده من

گر چه مانده ام از هر چه جز تو رها                            لیکن آنکه نبازد به قاعده من

مثل بهمنی از روی ثانیه ها                                     می شود فرو از اوج هر سده من

با تو از تن شب واژه می شکفد                               بی تو خسته ی افتاده از رده من

روح حادثه من مرد دهکده من                                  جز تو بر همه کس پشت پا زده من

[ دوشنبه 1390/04/27 ] [ 23:4 ] [ رضا نظری ] [ ]

مال تو

امشب اگر از آسمان باران ببارد مال تو                     حتی اگر دستی فقط یک گل بکارد مال تو

آغوش سبز خاطره یا دامن رنگین کمان                     یا ماه اگر در آسمان جان می سپارد مال تو

در کوچه های حسرتم چیزی ندارم قابلت                  هر چیز خوبی چشم من تا می شمارد مال تو

روئید اگر یک اطلسی در شور شیرین دلم                 حتی اگر باغ لبم یک غنچه دارد مال تو

با دست خالی یا غزل فرقی ندارد آمدن                    این شعر حرفی با خودش دارد،ندارد،مال تو

[ دوشنبه 1390/04/27 ] [ 22:58 ] [ رضا نظری ] [ ]

از دوریت

از دوریت ببین ای ماه دیدنی                               پهلو زده تنم با خط منحنی

این روزها پرم از غصه ها ولی                              انگار خالی ام از هر چه گفتنی

کی میشود تو را حس کرد وبو کشید                    ای جمله ات قشنگ،حرفت شنیدنی

باید که بگذری از پلک آینه                                   یا می کشی مرا یا حرف می زنی

احساس برکه را بر دوش می کشم                      هی می کشد مرا این درد الکنی

من یک عقابم و افتاده ام به بند                           پاکست خاطرم از هر پریدنی

تصویر ناب توست در چشم خسته ام                   حتی اگر مرا با سنگ بشکنی

کی می رسی به من ای سهم نو بهار                 هر چند مانده ام از هر رسیدنی

[ دوشنبه 1390/04/27 ] [ 22:49 ] [ رضا نظری ] [ ]

كاش...

كاش عكست را نگه ميداشتم اما نشد                 روي دستان تو گل مي كاشتم اما نشد

كاش ميشد يادگاري از وجودت لااقل                     يك دو لبخند از تو را ميداشتم اما نشد

كاش ميشد مينوشتم من كمي دلواپسم             بي تو خودكاري ولي برداشتم اما نشد

كاش چون بابا و آب ونان وداد كودكي                    درسها را ساده مي انگاشتم اما نشد

كاش ميشد بي تو ميمردم وليكن لااقل                 عكس خوبت را نگه مي داشتم اما نشد 

[ دوشنبه 1390/04/13 ] [ 9:22 ] [ رضا نظری ] [ ]